تاریخ ارسال: 3/10/2007 4:21:21 AM

متن خبر:

رضا محتشمي پور - رئيس دفتر توسعه صنايع پايين دستي پتروشيمي - با بيان اين مطلب به خبرنگار انرژي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) افزود: اثر تخريبي قيمت‌هاي مصوب محصولات پتروشيمي به قدري زياد بوده است كه اگر يك كار تحقيقاتي در اين زمينه صورت گيرد، مشخص مي‌شود كه با اين كار در واقع صنعت پتروشيمي را از بين مي‌بريم؛ اما متاسفانه در كشور همه اين موضوع را به عنوان كمك به اين صنعت به شمار مي‌آورند. به گفته وي، بحث شناورسازي قيمت محصولات شيميايي از ابتداي امسال سه بار به هيات دولت رفته و امضا شده است و شوراي اقتصاد هم مصوبه‌اي داده كه محصولات پتروشيمي از ليست قيمت‌گذاري خارج شوند، اما هيات دولت اين مصوبه را پس گرفت و با اين شرايط بعيد مي‌دانم كه شناورسازي در كوتاه مدت رخ دهد. او خاطرنشان كرد: در كشور سرمايه زيادي وجود دارد، اما ساماندهي طرح وجود ندارد و به همين دليل سرمايه‌گذاري‌ها كارآمد نيستند و مردم نيز به اين باور رسيده‌اند كه با ساخت يك واحد پتروشيمي در منطقه سكونتشان اتفاق عجيبي رخ خواهد داد؛ اما اگر بدانيم اين طرح فقط اتلاف سرمايه را در پي دارد، ديگر پيگير آن نخواهيم بود. رئيس دفتر توسعه صنايع پايين دستي پتروشيمي با بيان اين كه واقعيت‌هاي صنعت پتروشيمي بر همه واضح نيست، افزود: به عنوان مثال منطقه چابهار يكي از پتانسيل‌هاي بزرگ در كشور است و تنها بندر كنار اقيانوس و نزديك‌ترين نقطه به راه‌هاي دريايي است؛ اما تا به حال خيلي به توسعه آن فكر نشده و توسعه نيافته است؛ زيرا وقتي اين بندر اهميت مي‌يابد كه به خط راه‌آهن سراسري متصل شود. اين منطقه به 300 تا 400 ميليون دلار سرمايه نياز دارد تا به خط راه‌آهن بم وصل شود. البته از اين نمونه‌ها در كشور ما زياد هستند، اما به دلايلي سرمايه‌ها به اين سمت سوق نيافته است. وي با بيان اين‌كه قرار است در چابهار يك واحد متانول ساخته شود، اظهار كرد: توصيه كرديم كه اين كار را نكنند، زيرا خليج چابهار ساحل بسيار زيبايي دارد، ولي پتروشيمي نظم منطقه را بر هم مي‌زند و هزينه زيرساخت بالايي نياز دارد. اگر بخواهيم پتروشيمي را در چابهار احداث كنيم بايد خط لوله‌اي به طول 200 كيلومتر با ارزش حدودي 150 ميليون دلار كشيده شود كه در نهايت به خط لوله پاكستان متصل شود، ولي با اين حال هنوز اين پروژه در حال پيگيري است. محتشمي پور در پاسخ به اين سوال مبني بر اين‌كه آيا كمبود تنوع محصولات پتروشيمي به دليل ضعف اين صنعت در داخل است؟ گفت: عمده دليل اين موضوع مربوط به صنايع پايين دستي است و اين‌كه اين صنايع توسعه نيافته است؛ اما بايد ديد مسوول و متولي آن كيست. وي افزود: براي توسعه صادرات در اين حوزه مصوب شده بود كه براي صادرات جوايز تشويقي براي صادركننده ارائه دهند، اما ديوان محاسبات اين تشويق صادراتي را لغو كرد يا اين كه به عنوان مورد ديگر تمام اتيليني كه در كشور موجود بوده، به پلي اتيلن يا PVC تبديل شده است؛ در صورتي كه از اتيلن مي‌توان 30 تا 40 ماده متنوع توليد كرد. همچنين كل زيرشاخه‌هاي پروپيلن در كشور ما فعال نشده و محصولات آن توليد نمي‌شود؛ بنابراين بخشي از تنوع كم اين محصولات به صنايع بالادستي بازمي‌گردد. او با اشاره به خط لوله اتيلن شرق يادآور شد: با فرض توجيه‌پذيري اين خط لوله لازم نبود كه تمام اتيلن آن را به پلي‌اتيلن تبديل كنيم و مي‌توانستيم محصولات متنوع‌تري توليد كنيم. وي با بيان اين‌كه اين مشكلات فقط مربوط به صنعت پتروشيمي نيست، افزود: اين مشكل در همه بخش‌هاي صنايع كشور موجود است. مجوزهاي توليد بي‌دليل و فراوان در اختيار توليدكنندگان قرار گرفته و اين در حالي است كه اين مساله براي تدوام فعاليت آنها مضر است و به نوعي بقاي توليدكنندگان را در تقابل با هم قرار داده و اين اتفاقي است كه در بسياري از صنايع رخ داده و صنعت پليمر نيز به همين ترتيب است. محتشمي‌پور افزود: خوشبختانه مطالعات خوبي در اين زمينه در وزارت كار در حال پيگيري است. تشكيل شركت‌هاي مادر تخصصي يكي از آنهاست كه با يك سازماندهي مناسب برنامه مدوني تدوين مي‌كند كه كار در وزارتخانه‌هاي مختلف مربوطه به برنامه جلو مي‌رود؛ مثلا براساس اين مطالعات تعداد خاصي از صنايع احتياج دارند كه بر مبناي آمايش سرزمين حركت كنند. به عنوان مثال صنايع فولاد در يزد توجيه اقتصادي ندارد، اما متاسفانه اصرار زيادي براي احداث اين صنايع در اين منطقه است و يا اين‌كه در مناطقي كه از منابع انرژي دور هستند نبايد صنايع انرژي‌بر مثل سيمان، فولاد يا پتروشيمي احداث شود. به گفته وي، در كشور نه مشكل دانش فني داريم و نه سرمايه. در حال حاضر1.5 ميليارد دلار پروژه پيشنهاد داده‌ايم كه كار آن نيز آغاز شده و تا به حال با مشكل عدم تامين ليسانس مواجه نشده‌ايم و حتي از دانش‌هاي فني آمريكايي با توجه به تمام تحريم‌ها استفاده مي‌كنيم